1. Σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 των άρθρων 2 και 8 του Α.Ν. 1846/51 ως χρόνος ασφάλισης των εργαζομένων θεωρείται ο χρόνος κατά τον οποίο οι εργαζόμενοι παρέχουν ασφαλιστέα εργασία και δικαιούνται αποδοχές.

 Ως βάση υπολογισμού του χρόνου αυτού λαμβάνεται πάντοτε η ημέρα εργασίας με την ημερολογιακή του όρου έννοια. Παράταση του χρόνου απασχόλησης πέραν του νομίμου ωραρίου μέσα στην ίδια ημέρα ή η λήψη αυξημένου μισθού δεν συνεπάγεται αναγνώριση περισσοτέρων ημερών εργασίας.

 Οι διατάξεις που ρυθμίζουν τα θέματα εξεύρεσης του αριθμού των ημερών εργασίας είναι αυτές του άρθρου 18 του Κανονισμού Ασφάλισης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

 Σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου αυτού οι μισθωτοί που απασχολούνται με πλήρες ωράριο και αμείβονται με ημερομίσθιο, αναγνωρίζουν στην ασφάλιση όσες ημέρες πραγματικά απασχολούνται, δηλαδή μπορούν να αναγνωρίσουν και πάνω από 25 ημέρες.

 Όσοι απασχολούνται με το σύστημα της πενθήμερης εβδομάδας και αμείβονται με ημερομίσθιο, για κάθε εβδομάδα πλήρους απασχόλησης αναγνωρίζουν 6 ημέρες στην ασφάλιση, δηλαδή πέντε από πραγματική εργασία και μία ημέρα από προσαύξηση για την εργασία του Σαββάτου, η οποία κατανέμεται στις πέντε προηγούμενες ημέρες της εβδομάδας αυτής.

 Σχετικές οδηγίες έχουν δοθεί με τις υπ’ αριθμ. 44/75 και 114/81 εγκύκλιες της Διεύθυνσής μας.