Ως αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές, θεωρούνται οι πάσης φύσεως χρηματικές ή σε είδος παροχές του εργοδότη προς τον μισθωτό, έστω και αν οι παροχές αυτές δεν δίδονται αμέσως ως αντάλλαγμα της εργασίας που προσφέρει ο μισθωτός, αλλά χορηγούνται σε αυτόν από τον εργοδότη οικειοθελώς και από ελευθεριότητα. Εξαιρούνται μόνον οι έκτακτες παροχές κοινωνικού χαρακτήρα που απαριθμούνται περιοριστικά στο ανωτέρω εδ. α' της παρ. 1 του άρθρου 17 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του Ι.Κ.Α., δηλαδή, δώρα λόγω γάμου του ασφαλισμένου ή των τέκνων του, γεννήσεως τέκνων του ασφαλισμένου και βοηθήματα στην οικογένεια θανόντος ασφαλισμένου. Κατ' ακολουθία αυτών, υπόκειται σε ασφαλιστικές εισφορές η οποιασδήποτε φύσεως χρηματική ή σε είδος παροχή, η οποία χορηγείται από τον εργοδότη για την επιβράβευση της αποδοτικότητας των μισθωτών (πριμ παραγωγής), έστω και αν η παροχή αυτή δίδεται από ελευθεριότητα του εργοδότη, ο οποίος επιφυλάσσει στον εαυτό του το δικαίωμα να τη διακόψει μονομερώς .

Σ.τ.Ε. 1089/2009

Ως αποδοχές, επί των οποίων υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές,θεωρούνται οι πάσης φύσεως  χρηματικές ή σε είδος παροχές του εργοδότη προςτον μισθωτό, έστω και αν οι  παροχές αυτές δεν δίδονται αμέσως ωςαντάλλαγμα της εργασίας που προσφέρει ο  μισθωτός, αλλά χορηγούνται σεαυτόν από τον εργοδότη οικειοθελώς και από  ελευθεριότητα. Εξαιρούνταιμόνον οι έκτακτες παροχές κοινωνικού χαρακτήρα που  απαριθμούνταιπεριοριστικά στο ανωτέρω εδ. α' της παρ. 1 του άρθρου 17 του  ΚανονισμούΑσφαλίσεως του Ι.Κ.Α., δηλαδή, δώρα λόγω γάμου του ασφαλισμένου ή των τέκνωντου, γεννήσεως τέκνων του ασφαλισμένου και βοηθήματα στην  οικογένειαθανόντος ασφαλισμένου. Κατ' ακολουθία αυτών, υπόκειται σε  ασφαλιστικέςεισφορές η οποιασδήποτε φύσεως χρηματική ή σε είδος παροχή, η οποία χορηγείταιαπό τον εργοδότη για την επιβράβευση της αποδοτικότητας των  μισθωτών (πριμπαραγωγής), έστω και αν η παροχή αυτή δίδεται από  ελευθεριότητα τουεργοδότη, ο οποίος επιφυλάσσει στον εαυτό του το δικαίωμα  να τη διακόψειμονομερώς .

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
ΤΜΗΜΑ Α'

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την 1η Δεκεμβρίου 2008, με την εξήςσύνθεση: Γ. Ανεμογιάννης, Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος του Α' Τμήματος, Δ. Μαρινάκης,Σ. Μαρκάτης, Σύμβουλοι, Στ. Κτιστάκη, Αικ. Ρωξάνα, Πάρεδροι. Γραμματέας η Μ.Παπασαράντη, Γραμματέας του Α' Τμήματος.

Για να δικάσει την από 17 Μαΐου 2007 αίτηση:
της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «.... ........ ...............», πουεδρεύει στην Αθήνα (.... ...... και ............ .), η οποία παρέστη με τηνδικηγόρο Π. Αλεξανδροπούλου-Αγιοστρατίτη (Α.Μ. 7030), που την διόρισε με ειδικόπληρεξούσιο,
κατά του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Ι.Κ.Α.), που εδρεύει στην Αθήνα (ΑγίουΚωνσταντίνου 8), το οποίο παρέστη με τον Ν. Αμιραλή, Πάρεδρο του ΝομικούΣυμβουλίου του Κράτους.
Με την αίτηση αυτή η αναιρεσείουσα εταιρεία επιδιώκει να αναιρεθεί η υπ'αριθ.2615/2006 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών.
 

Η εκδίκαση άρχισε με την ανάγνωση της εκθέσεως της εισηγήτριας, Παρέδρου Αικ.Ρωξάνα.

Κατόπιν το δικαστήριο άκουσε την πληρεξουσία της αναιρεσείουσας εταιρείας, ηοποία ανέπτυξε και προφορικά τους προβαλλόμενους λόγους αναιρέσεως και ζήτησε ναγίνει δεκτή η αίτηση, και τον αντιπρόσωπο του αναιρεσίβλητου Ταμείου, ο οποίοςζήτησε την απόρριψή της.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση το δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη σε αίθουσα τουδικαστηρίου και

Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα

Σκέφθηκε κατά το Νόμο

1. Επειδή, για την άσκηση της κρινόμενης αίτησης έχει καταβληθεί το νόμιμο παράβολο (1062260, 1062261, 1062262, 1879449 και 1879450/ 21-5-2007 ειδικά έντυπα παραβόλου).

2. Επειδή, με την αίτηση αυτή ζητείται η αναίρεση της 2615/2006 αποφάσεως του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε έφεση της αναιρεσείουσας εταιρίας κατά της 8562/2003 αποφάσεως του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την πρωτόδικη απόφαση απορρίφθηκε προσφυγή τηςαναιρεσείουσας κατά της 382/54/12-7-2000 απόφασης της Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής του Υποκαταστήματος ΙΚΑ Ζωγράφου. Με την τελευταία αυτή απόφαση είχε απορριφθεί ένσταση της αναιρεσείουσας κατά της 26009/1999 Πράξεως ΕπιβολήςΕισφορών (ΠΕΕ) του ίδιου Υποκαταστήματος, με την οποία είχαν  καταλογισθείσε βάρος της ποσό 2.032.762 δρχ. λόγω μη καταβολής ασφαλιστικών  εισφορών.

3. Επειδή, κατά την παρ. 4 του άρθρου 25 του αν.ν. 1846/1951 (Α' 179), όπως ηπαράγραφος αυτή τροποποιήθηκε διαδοχικώς με το άρθρο 4 του ν. 4476/1965 (Α' 103) και το άρθρο 1 παρ. 3 του ν. 825/1978 (Α' 189) και ίσχυε κατά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, "Ως ημερήσιος μισθός, εφ' ου υπολογίζονται αιεισφοραί, νοούνται αι πάσης φύσεως αποδοχαί τούτων εις χρήμα και εις είδος, των τελευταίων τούτων αποτιμωμένων εις χρήμα δι' αποφάσεως του Δ.Σ. του Ι.Κ.Α. . Ως αποδοχαί νοούνται αι πάσης φύσεως παροχαί του εργοδότου προς τονησφαλισμένον, πλην ωρισμένων εκτάκτων παροχών κοινωνικού χαρακτήρος, ορισθησομένων διά Κανονισμού. Τα δώρα λόγω εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα ως και το επίδομα αδείας υπόκεινται εις εισφοράν αυτοτελώς μέχρι του ποσού πάντωςτου πραγματικού ημερομισθίου της ανωτάτης κατά την παρ. 2 του παρόντος άρθρου μισθολογικής κλάσεως". Περαιτέρω, κατά το πρώτο εδάφιο της παρ. 5 του ιδίου άρθρου 25 του αν.ν. 1846/1951, όπως η παρ. αυτή αντικαταστάθηκε με τοάρθρο 1 παρ. 4 του ανωτέρω ν. 825/1978, "Κανονισμός θέλει ορίσει τα του τρόπου εξευρέσεως του ημερησίου μισθού". Εξ άλλου, στο άρθρο 17 παρ. 1 εδ. α' του Κανονισμού Ασφαλίσεως του Ι.Κ.Α. (απόφαση Υπουργού Εργασίας
55575/Ι.479/18.11. 1965, Β' 816/7.12.1965), όπως το εδάφιο αυτό αντικαταστάθηκεμε την 38173/Ι.191/26.5.1967 απόφαση του Υπουργού Εργασίας  (Β' 399/16.6.1967), ορίσθηκε ότι : "Ως μισθός, επί του οποίου υπολογίζεται η εισφορά, λογίζεται ο εις χρήμα συμπεφωνημένος τοιούτος προσαυξανόμενος : α) Κατάτα τυχόν παρά του εργοδότου χορηγούμενα εις τον μισθωτόν ποσοστά ή άλλας προσθέτους χρηματικάς αμοιβάς, πλην των κάτωθι εκτάκτων παροχών κοινωνικού χαρακτήρος. 1. Διά δώρα λόγω α) γάμου του ησφαλισμένου ή των τέκνων του, β)γεννήσεως τέκνων του ησφαλισμένου και 2. Διά βοήθημα εις οικογένειαν θανόντος ησφαλισμένου".

4. Επειδή, κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, ως αποδοχές, επί των οποίωνυπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές, θεωρούνται οι πάσης φύσεως χρηματικές ή σε είδος παροχές του εργοδότη προς τον μισθωτό, έστω και αν οι παροχές αυτές δεν δίδονται αμέσως ως αντάλλαγμα της εργασίας που προσφέρει ο μισθωτός, αλλά χορηγούνται σε αυτόν από τον εργοδότη οικειοθελώς και από ελευθεριότητα, πάντως, όμως, με αφορμή τη σχέση εργασίας που τους συνδέει και με την επιφύλαξη του δικαιώματος του εργοδότη να διακόψει μονομερώς τις παροχέςαυτές. Εξαιρούνται μόνον οι έκτακτες παροχές κοινωνικού χαρακτήρα που απαριθμούνται περιοριστικά στο ανωτέρω εδ. α' της παρ. 1 του άρθρου 17 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του Ι.Κ.Α., δηλαδή, δώρα λόγω γάμου του ασφαλισμένου ή τωντέκνων του, γεννήσεως τέκνων του ασφαλισμένου και βοηθήματα στην οικογένεια θανόντος ασφαλισμένου. Κατ' ακολουθία αυτών, υπόκειται σε ασφαλιστικές εισφορές η οποιασδήποτε φύσεως χρηματική ή σε είδος παροχή, η οποίαχορηγείται από τον εργοδότη για την επιβράβευση της αποδοτικότητας των μισθωτών (πριμ παραγωγής), έστω και αν η παροχή αυτή δίδεται από ελευθεριότητα του εργοδότη, ο οποίος επιφυλάσσει στον εαυτό του το δικαίωμα
να τη διακόψει μονομερώς (βλ. Σ.τ.Ε. 2140/1993 Ολομ., 709/2004).

5. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση από την αναιρεσιβαλλομένη απόφασηπροκύπτουν τα ακόλουθα: Με την 26.009/ 1999 ΠΕΕ που εκδόθηκε από το Υποκατάστημα ΙΚΑ Ζωγράφου καταλογίστηκαν σε βάρος της ήδη αναιρεσείουσας εταιρίας για την ασφαλιστική τακτοποίηση μισθωτών της εισφορές συνολικού ποσού2.030.762 δραχμών για τις χρονικές περιόδους των μηνών Φεβρουαρίου και Νοεμβρίου του έτους 1998 και Μαρτίου του έτους 1999. Ειδικότερα, από τον έλεγχο που διενεργήθηκε από αρμόδιο υπάλληλο του ΙΚΑ από 8/10 έως 19/10/1999στην επιχείρηση αυτής διαπιστώθηκε ότι η αναιρεσείουσα είχε καταβάλει στους αναφερόμενους ονομαστικά στην εν λόγω έκθεση μισθωτούς δωροεπιταγές ποσού 13.000, 16.000 και 18.000 δραχμών για τις πιο πάνω χρονικές περιόδους, χωρίςόμως να έχει καταβάλει τις ανάλογες εισφορές για τα ως άνω ποσά, αν και είχε ενημερωθεί ως προς την υποχρέωσή της αυτή σε προηγούμενο έλεγχο. Ένσταση της αναιρεσείουσας κατά της ως άνω ΠΕΕ απορρίφθηκε με την 383/54/2000 απόφαση τηςΤΔΕ του ίδιου υποκαταστήματος ΙΚΑ. Ακολούθως, η αναιρεσείουσα με την από 6-11-2000 προσφυγή της ζήτησε να ακυρωθεί η απόφαση αυτή, ισχυριζόμενη ότι τα ποσά των εν λόγω δωροεπιταγών δεν συνιστούσαν κατά την έννοια του νόμουαποδοχές, για τις οποίες έπρεπε να καταβληθούν ασφαλιστικές εισφορές στο ΙΚΑ, διότι η αναιρεσείουσα χορηγούσε στους μισθωτούς της τα ποσά αυτά ως επιβράβευση για την αποφυγή ατυχήματος ή τραυματισμού για ένα ορισμένο
χρονικό διάστημα απασχόλησής τους. Περαιτέρω, κατά την αναιρεσείουσα, τα ποσάαυτά δεν αποτελούσαν μισθό, διότι χορηγούνταν ως κίνητρο για την επίτευξη του ανωτέρω στόχου στα πλαίσια της πρόνοιας της επιχείρησης για την ασφάλεια των εργαζομένων και απονέμονταν σε όσους εργαζόμενους πετύχαιναν να εργαστούν για ένα ορισμένο διάστημα χωρίς να προκληθεί ατύχημα. Ακόμη, δεν αποτελούσαν τα ποσά αυτά, κατά την άποψή της, αντάλλαγμα της προσφερόμενης εργασίας, αλλά
χορηγούνταν οικειοθελώς από αυτήν, με την ευκαιρία έκτακτου και απρόβλεπτουγεγονότος, δηλαδή της μη πρόκλησης ατυχήματος. Τέλος, η αναιρεσείουσα ισχυρίστηκε ότι οι εν λόγω δωροεπιταγές δεν συνιστούσαν αποδοχές, επειδή οι ένδικες παροχές, εξαιτίας του ειδικού τρόπου και των συνθηκών της προσφερόμενηςεργασίας, χορηγούνταν ως ειδικά μέσα για την πληρέστερη  εξυπηρέτηση τωνλειτουργικών αναγκών της εργασίας των μισθωτών της και της  επιχείρησήςτης, έστω και αν από αυτές ωφελούνταν οι ασφαλισμένοι. Προς απόδειξη τωνισχυρισμών της η αναιρεσείουσα εταιρία επικαλέστηκε και  προσκόμισε στοπρωτοβάθμιο δικαστήριο τις νομοτύπως ληφθείσες 5494, 5495 και 5496/27΄.1.2003 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον συμβολαιογράφου των Κων/νουΚουγιουμτζή, ............ ....... και ......... ............, υπαλλήλων-εργαζόμενων στην εταιρία της από τα έτη 1985, 1988 και 1985 αντίστοιχα. Οι υπάλληλοι αυτοί κατέθεσαν ότι από την θέση τους στην εταιρεία γνώριζαν ότι οι ένδικες δωροεπιταγές δεν δίνονταν από την αναιρεσείουσα ως αντάλλαγμα τηςεργασίας των εργαζομένων, αλλά για την εξυπηρέτηση λειτουργικών αναγκών αυτής, ότι αποτελούσαν κίνητρο-πρόνοια για την ασφάλεια των εργαζομένων της, ήταν ανακλητές, δεν δίδονταν σε σταθερά διαστήματα, αλλά εξαρτώνται από την μηπρόκληση ατυχήματος εκ μέρους των, δηλαδή από γεγονός έκτακτο, και ότι, τέλος, δεν δίνονταν ομοιόμορφα σε όλους τους εργαζόμενους, αλλά δίνονταν σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα, ανά τόπο εργασίας και σε διαφορετικά ποσά και,συνεπώς, οι εν λόγω παροχές δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μισθός. Η προσφυγή απορρίφθηκε με την πρωτόδικη απόφαση. Κατά της αποφάσεως αυτής η αιτούσα άσκησε έφεση, η οποία απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση. Τοδικάσαν Διοικητικό Εφετείο έλαβε υπόψη ότι η ως άνω αμοιβή (πριμ) είχε χορηγηθείαπό την εργοδότρια εταιρία στους αναφερόμενους στην ένδικη ΠΕΕ  μισθωτούςτης προς επιβράβευση για την επίτευξη εκ μέρους τους εργασιακού  στόχου,ήτοι, εν προκειμένω, της αποφυγής ατυχημάτων για ορισμένο χρονικό διάστημα, ότιη εν λόγω αμοιβή δεν εξυπηρετούσε κατά τα άνω λειτουργικές  ανάγκες τηςεπιχείρησής της, ότι η αναιρεσείουσα κατ� επανάληψη είχε  χορηγήσει τέτοιεςαμοιβές στους επιτυγχάνοντες τον πιο πάνω στόχο μισθωτούς της, μολονότι, όπωςισχυρίσθηκε το αναιρεσίβλητο ΙΚΑ, αυτή είχε ενημερωθεί σε  προηγούμενουςελέγχους του ΙΚΑ για τον χαρακτήρα των παροχών αυτών, ότι  δηλαδήαποτελούσαν τμήμα του μισθού, και, ως εκ τούτου, υποβάλλονταν σε ασφαλιστικέςκρατήσεις, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από την αναιρεσείουσα.  Με ταδεδομένα αυτά, το διοικητικό εφετείο έκρινε ότι η έκτακτη αμοιβή που χορηγήθηκε από την αναιρεσείουσα προσαύξανε το μισθό των εν λόγω μισθωτών τηςκαι δεν αποτελούσε έκτακτη παροχή κοινωνικού χαρακτήρα, κατ άρθρο 17 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του ΙΚΑ, άρθρο στο οποίο η απαρίθμηση των παροχών είναι περιοριστική.

6. Επειδή, η πιο πάνω κρίση της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι νομίμως καιεπαρκώς αιτιολογημένη. Προβάλλεται με την υπό κρίση αίτηση ότι οι ένδικες παροχές δεν χορηγούνταν στους εργαζόμενους της εταιρίας ως αντάλλαγμα της εργασίας αλλά ως κίνητρο «επαγρύπνησης» της προσοχής των εργαζομένων για τηναποφυγή ατυχημάτων. Ο στόχος αυτός έχει κοινωνικό χαρακτήρα, δηλ. δεν αποσκοπεί στην ωφέλεια συγκεκριμένου προσώπου αλλά στη γενικότερη ωφέλεια του συνόλου των εργαζομένων, και, συνεπώς, οι ένδικες παροχές δεν αποτελούν αποδοχέςκατά την έννοια των πιο πάνω διατάξεων και δεν υπόκεινται σε  ασφαλιστικέςεισφορές, όπως εσφαλμένα έκρινε το δικάσαν δικαστήριο. Σύμφωνα  όμως με όσαέχουν εκτεθεί στην τέταρτη σκέψη, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ωςαβάσιμος. Ορθώς λοιπόν κρίθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι  οι ένδικεςπαροχές υπέκειντο σε ασφαλιστικές εισφορές, αφού χορηγήθηκαν σε εργαζομένους της αναιρεσείουσας ως κίνητρο επαγρύπνησης για την αποφυγήατυχημάτων και δεν εμπίπτουν στις απαριθμούμενες περιοριστικά (στο εδ. α' της παρ. 1 του άρθρου 17 του Κανονισμού Ασφαλίσεως του ΙΚΑ) έκτακτες παροχές κοινωνικού χαρακτήρα. Συνεπώς, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί.

Διά ταύτα

Απορρίπτει την αίτηση.

Διατάζει την κατάπτωση του παραβόλου.

Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσείουσας εταιρίας τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου Ιδρύματος, η οποία ανέρχεται στο ποσό των τετρακοσίων εξήντα (460) ευρώ.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2008 και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 30ης Μαρτίου 2009.

Ο Πρόεδρος του Α' Τμήματος   Η Γραμματέας του Α' Τμήματος
 
  Γ. Ανεμογιάννης Μ. Παπασαράντη
 
 ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
 
Εντέλλεται προς κάθε δικαστικό επιμελητή να εκτελέσει όταν του το ζητήσουν την παραπάνω απόφαση, τους Εισαγγελείς να ενεργήσουν κατά την αρμοδιότητά τους και τους Διοικητές και τα άλλα όργανα της Δημόσιας Δύναμης να βοηθήσουν
όταν τους ζητηθεί.
 
Η εντολή πιστοποιείται με την σύνταξη και την υπογραφή του παρόντος.



Ο Πρόεδρος του Α' Τμήματος Η Γραμματέας του Α' Τμήματος